W ciągu ostatnich osiemnastu lat liczba niepełnosprawnych Polaków wzrosła o połowę, a w gronie osób poniżej 15 roku życia nawet siedmiokrotnie. Najlepszym sposobem na zatrzymanie tej niekorzystnej tendencji jest profesjonalna rehabilitacja (jeszcze przed przyznawaniem orzeczeń o niezdolności do pracy). Jednak ośrodki rehabilitacyjne otrzymują niższe stawki za prowadzenie łóżek rehabilitacyjnych, niż np. ortopedycznych, a na rynku brakuje lekarzy o takiej specjalizacji. W rezultacie liczba miejsc w oddziałach rehabilitacyjnych ulega stałej redukcji (np. w poznańskiej klinice ze 150 do 40). Receptą na zaistniałą sytuację stało się skracanie (nawet do 2 lub 3 tygodni) i zubażanie programów rehabilitacyjnych, co oczywiście uniemożliwia wdrożenie odpowiednich procedur leczniczych.

    Redukcjami w ośrodkach zdrowia obejmowane są także etaty fizykoterapeutów. W zakładach opiekuńczo-leczniczych Narodowy Fundusz Zdrowia ustala limit 30 pacjentów na jednego rehabilitanta ruchowego. Jeszcze gorsza sytuacja panuje w dużych szpitalach, gdzie na jedno takie stanowisko przypada średnio 50 - 60 chorych.

    Wszystkie usługi świadczone przez fizykoterapeutów wycenia się jednakowo, nie uwzględniając czasu trwania zabiegów, zakresu udzielanej pomocy czy kosztów korzystania ze sprzętu medycznego. Działalność placówek leczenia specjalistycznego utrudniają nieustannie zmieniające się zasady i procedury obowiązujące w polskim lecznictwie.

    Z danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wynika, że rehabilitacją objętych jest zaledwie 20 proc. wszystkich potrzebujących wsparcia. Taki odsetek, zgodnie z oceną WHO, wymaga rehabilitacji w instytucjach służby zdrowia. Pozostali mogliby odbywać tzw. rehabilitację środowiskową w miejscu zamieszkania, coraz bardziej rozpowszechnioną na zachodzie Europy, a w Polsce w ogóle niestosowaną.