Dostępność usług telekomunikacyjnych
dla osób niepełnosprawnych, starszych i chorych
( uwagi do projektu nowego prawa telekomunikacyjnego druk nr 940 )
Zagadnienia związane z
udostępnieniem usług telekomunikacyjnych dla osób niepełnosprawnych, starszych
i chorych są mało znane w Polsce i dlatego dla ich przybliżenia przedstawiam na
wstępie krótką informację ogólną a następnie uwagi do odpowiednich zapisów w projekcie
ustawy.
I. Uwagi ogólne
Telefon odgrywa szczególną rolę w świecie ludzi niepełnosprawnych, ludzi starszych i chorych. Jest on dla wielu z nich bardzo często jedynym sposobem utrzymania kontaktu z otoczeniem. Daje im szansę zaspokojenia pragnienia pełniejszego życia, podobnego do życia ludzi w pełni sprawnych.
Problem
ten staje się coraz bardziej widoczny jeśli uwzględnić zwiększającą się
aktywność ludzi niepełnosprawnych w działalności zawodowej .
Warto wspomnieć, że spośród około 5 milionów osób niepełnosprawnych w Polsce niespełna 20% jest aktywnych zawodowo, pomimo że około 2 miliony to osoby w wieku produkcyjnym. Telekomunikacja jest ogromną szansą dla tych osób, gdyż poprzez telepracę ( rehabilitacja przez pracę) stają się oni pełnowartościowymi członkami społeczeństwa.
1.1 Ograniczenia techniczne
i ekonomiczne
Z powodu różnych fizycznych dolegliwości
ludzie niepełnosprawni przeważnie nie są w stanie używać standardowych urządzeń
telekomunikacyjnych.
Przy korzystaniu z telefonu osoby te napotykają na określone ograniczenia, a mianowicie:
osoby z wadami słuchu mają trudności w odbiorze różnego rodzaju sygnałów związanych z procesem zestawiania połączenia, w nadawaniu i odbiorze mowy (niedosłyszący, głusi, głuchoniemi i głuchoniewidomi),
osoby z wadami wzroku mają trudności z wybieraniem numerów, odczytywaniem napisów, sygnałów wizualnych, z lokalizacją i z użytkowaniem aparatu publicznego (żetony, karty itp.),
osoby niepełnosprawne ruchowo mają trudności z zestawianiem połączenia, z utrzymaniem mikrotelefonu, z korzystaniem z aparatu publicznego i telefonu w ogóle (osoby sparaliżowane),
osoby niepełnosprawne umysłowo mają trudności podczas zestawiania połączenia, z identyfikacją sygnałów itp., z mówieniem i ze zrozumieniem mowy,
osoby starsze i chore mają trudności w mówieniu i w odbiorze mowy, z zestawianiem połączenia, z identyfikacją sygnałów itp.
Istotnym ograniczeniem w korzystaniu z usług
telekomunikacyjnych przez te osoby są sprawy ekonomiczne.
Opłata za połączenie telefoniczne dla niektórych
grup osób niepełnosprawnych jest wyższa, ponieważ przekazanie takiej samej
informacji wymaga dłuższego czasu, zarówno z powodu określonej niesprawności
tej osoby, jak i cech technicznych urządzeń (przekaz przez tekstofon,
videotelefon itp.). Ponad to osoby te z reguły są ubogie i często nie stać je
na wysokie opłaty telekomunikacyjne.
Zatem operatorzy świadczący usługi telekomunikacyjne ukierunkowane na potrzeby osób niepełnosprawnych przy tworzeniu odpowiednich warunków technicznych i ekonomicznych powinni się kierować względami społecznymi, przy czym równocześnie mogą oni liczyć na to, że za przyczyną osób niepełnosprawnych będzie wzrastał ruch przychodzący.
1.2 Obecny stan w
Polsce.
Programy rządowe
Sprawy osób niepełnosprawnych w
sposób kompleksowy ujmuje program rządowy „Program
działań na rzecz osób niepełnosprawnych i ich integracji ze społeczeństwem”.
Jest to program koordynowany przez Pełnomocnika Rządu do spraw Osób Niepełnosprawnych, który został zaakceptowany przez Radę Ministrów w dniu 5 października 1993r..
Założeniem polityki państwa wobec osób niepełnosprawnych jest dążenie do kompleksowego działania uwzględniającego potrzeby fizyczne, psychiczne, społeczne i duchowe każdego niepełnosprawnego obywatela, stwarzające mu możliwość integracji ze społeczeństwem.
Celem programu jest utworzenie realnych możliwości zaspokajania przynajmniej niezbędnych potrzeb osób niepełnosprawnych, między innymi w zakresie usuwania barier:
a) architektonicznych i mieszkaniowych
b) komunikacyjnych i transportowych
c) porozumiewania się i informacyjnych.
Rząd zobowiązuje wszystkie resorty, urzędy centralne i administrację rządową do uwzględniania w swojej merytorycznej i organizacyjnej pracy potrzeb i oczekiwań osób niepełnosprawnych oraz do opracowywania resortowych działań w tym zakresie.
Innym programem rządowym ujmującym działania na rzecz ludzi nie w pełni sprawnych jest Narodowy Program Zdrowia - NPZ - Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej, opracowany i koordynowany przez międzyresortowy Zespół Koordynacyjny, zaakceptowany przez Radę Ministrów 3 września 1996 roku.
Program ten określa cele i kierunki zdrowotnej polityki publicznej w Polsce do 2005r i stanowi próbę włączenia do działań na rzecz ochrony zdrowia ludności wszystkich resortów, instytucji centralnych i całego społeczeństwa.
W dokumencie ustalono osiemnaście celów operacyjnych i zadań. Oczekuje się, że w wyniku realizacji zadań wymienionych w poszczególnych celach operacyjnych nastąpi wiele korzystnych zmian w stanie zdrowia ludności.
Telekomunikacja jest jedną z najskuteczniejszych metod pokonania wielu dotkliwych barier komunikacyjnych oraz poprawy warunków zdrowotnych poprzez usługi telemedycyny.
Resort Łączności został zobligowany przez Rząd do działań w zakresie realizacji określonych zadań wynikających z obu tych programów.
Ustawa o łączności
Ustawa o Łączności z dnia 23 listopada 1991r. nie regulowała spraw związanych z dostępem osób niepełnosprawnych do usług telekomunikacyjnych, dopiero przy okazji nowelizacji ustawy o łączności w maju 1995r. problem ten został zasygnalizowany. w art. 6 , który mówi, że
„Podmiot świadczący usługę pocztową lub telekomunikacyjną o charakterze
powszechnym zapewni osobom niepełnosprawnym dostęp do świadczonych usług co
najmniej w zakresie określonym przez Ministra Łączności w drodze
rozporządzenia.„
Zakres usług oraz ich dostępność zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 21 października 1996 roku
Należy podkreślić, że opracowanie i wydanie tego rozporządzenia natrafiło na olbrzymie trudności i mimo wielu wysiłków ukazało się ono dopiero w 16 miesięcy po wejściu w życie znowelizowanej ustawy o łączności. Było to spowodowane głównie brakiem odpowiedniego ustawodawstwa dotyczącego osób niepełnosprawnych oraz brakiem środków finansowych dla udzielenia pomocy tym osobom. Rozporządzenie to stanowi pierwszą próbę rozwiązania problemów związanych z dostępem osób niepełnosprawnych do usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie ulg finansowych. Mimo, że rozporządzenie to spowodowało wiele dyskusji i niezadowolenia zarówno osób niepełnosprawnych, jak i inicjatora tych zmian, to znaczy Ministra Łączności, to cel został osiągnięty ponieważ zostały ujawnione te problemy.
Rozporządzenie nie obejmuje wszystkich grup osób niepełnosprawnych i ogranicza zakres usług objętych ulgami. Ujawnił się problem socjalny, który ukazał, że w przytłaczającej większości osoby niepełnosprawne są bardzo ubogie i nie stać je na opłaty za usługi telekomunikacyjne, a z drugiej strony telefon jest dla nich niezbędny, gdyż stanowi o ich bezpieczeństwie oraz stanowi istotny czynnik rehabilitacji społecznej i zawodowej.
Definicja osoby niepełnosprawnej
Jednym z istotniejszych powodów nie jasnych sformułowań w rozporządzeniu jest brak definicji osoby niepełnosprawnej z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb osoby niepełnosprawnej w różnych aspektach. Obecnie obowiązuje prawna definicja <<inwalidy>> jako osoby częściowo lub całkowicie niezdolnej do wykonywania pracy z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu. Zatem prawnym wyznacznikiem pojęcia inwalidztwa jest tylko ocena zdolności lub niezdolności do podjęcia pracy. Tak sformułowana definicja nie zapewnia osobom niepełnosprawnym niesienia pomocy wynikającej z określonych cech niepełnosprawności, co zdarzyło się właśnie w przypadku zaspokojenia potrzeb w dziedzinie telekomunikacji.
Rozporządzenie uwzględniające tak skonstruowaną definicję osoby niepełnosprawnej faworyzuje w sposób oczywisty inwalidztwo I grupy. Powoduje to, że, np. osoba głucha ( z dużym ubytkiem słuchu), która niejako w sposób naturalny jest pozbawiona z możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych nie może korzystać ze skutków tego rozporządzenia ponieważ z punktu widzenia prawa nie jest inwalidą I grupy ( z reguły otrzymuje III grupę inwalidztwa).
Konieczne jest zatem wypracowanie pojęcia osoby niepełnosprawnej w aspekcie ekonomicznym, społecznym i legislacyjnym oraz wypracowanie jednej lub kilku definicji, które stworzą osobom niepełnosprawnym możliwość zaspokajania ich indywidualnych potrzeb.
Ustalona definicja powinna wychodzić naprzeciw indywidualnym potrzebom, oczekiwaniom i rozwiązywaniu problemów osób niepełnosprawnych w taki sposób, aby mogły ( te osoby ) otrzymać w odpowiednim czasie właściwą pomoc umożliwiającą im w miarę pełne uczestnictwo w życiu społecznym.
Ustalona definicja musi być zgodna z intencją zawartą w dokumentach Organizacji Narodów Zjednoczonych, która mówi, że:
<<osoba
niepełnosprawna oznacza człowieka nie mogącego samodzielnie, częściowo lub
całkowicie, zapewnić sobie możliwości normalnego życia indywidualnego lub
społecznego, na skutek wrodzonego lub nabytego upośledzenia sprawności
fizycznych lub psychicznych>>.
Sprawy te wymagają odpowiednich uregulowań prawnych i muszą być podjęte przy tworzeniu nowego prawa telekomunikacyjnego.
1.3 Działania w Unii Europejskiej
Podstawowym normatywnym
dokumentem Unii Europejskiej w sprawie spójnej polityki wobec osób
niepełnosprawnych jest Zalecenie Nr R(92)6. Komitetu Ministrów Unii
Europejskiej przyjętym na 474 posiedzeniu w dniu 9 maja 1992r.
Dokument ten określa dziedziny życia społecznego, w których państwa muszą prowadzić spójną i wszechstronną politykę, by wszyscy ludzie niepełnosprawni lub zagrożeni niepełnosprawnością, bez względu na wiek i rasę, bez względu na charakter, pochodzenie i stopień niepełnosprawności, mieli prawo do takiej pomocy, by mogli prowadzić życie współmierne do ich zdolności i możliwości, gwarantujące ludzką godność.
Liberalizacja rynku usług telekomunikacyjnych w Unii Europejskiej wprowadzona została od 1 stycznia 1998 r. Nastąpiła pełna konkurencja na rynku usług telekomunikacyjnych, które dotychczas były monopolem operatorów narodowych.
Usługi powszechne
Aby w tym konkurencyjnym środowisku zabezpieczyć interesy wszystkich abonentów, w tym również osób niepełnosprawnych - co jest jednym z ważnych zadań i celów Unii Europejskiej - został poprzez odpowiednie dyrektywy Unii określony obligatoryjny zestaw usług, zwanych jako usługi powszechne, podstawowe, ( ang. - Universal Services), które muszą być świadczone przez operatora. Zatem dotyczy to również zabezpieczenia interesu osób niepełnosprawnych.
Według dyrektywy o Otwartości Sieci z 1995 r. definicja usługi podstawowej jest następująca:
„jest to minimalny zestaw usług
telekomunikacyjnych, o określonej jakości, które są dostępne dla wszystkich
użytkowników, niezależnie od ich geograficznej lokalizacji, po przystępnej
cenie”.
Proponowany minimalny zestaw tych usług obejmuje:
· dostęp do publicznej sieci telefonicznej niezależnie od lokalizacji oraz dostęp do osiągalnych usług,
· możliwość przesłania rozmowy, faksu i danych w połączeniach krajowych i zagranicznych
· dostęp do spisu abonentów zarówno do książek telefonicznych, jak i spisów elektronicznych oraz do biur numerów,
· dostęp do aparatów publicznych poprzez zapewnienie odpowiedniej ich ilości i rozmieszczenia, bezpłatne połączenia bezpieczeństwa,
· zapewnienie odpowiednich środków aby zapewnić dostęp i osiągalność usług telefonicznych dla osób niepełnosprawnych i osób o specjalnych potrzebach
Publiczna telefoniczna sieć stacjonarna stanowi medium dla transmisji mowy w czasie rzeczywistym. Poza transmisją sygnału mowy można także przekazywać fax i dane. Zatem abonenci, którzy nie mówią lub nie słyszą a posiadają odpowiednie urządzenie umożliwiające nadawanie i odbiór tekstu - tekstofon, mogą korzystać z tego medium, jakim jest sieć telefoniczna.
Dostęp do usług telefonicznych oznacza zapewnienie przyłączenia do sieci, zwykle w postaci gniazdka liniowego. Przyłączenie musi umożliwiać zastosowanie odpowiedniego urządzenia końcowego, a poprzez niego możliwość dostępu do usług świadczonych przez operatora. Operator jest zobowiązany zapewnić bezpłatny dostęp do służb specjalnych (zwane usługami bezpieczeństwa lub pomocowymi) poprzez numery specjalne. Wszystkie usługi operatorskie ( informacje słowne ) oraz usługi biura numerów powinny być dostępne również dla abonentów używających specjalne urządzenia np. tekstofony.
Wszystkie te usługi powinny być osiągalne, a operatorzy świadczący te usługi powinni mieć możliwość subsydiowania usług dla abonentów nieekonomicznych. Subsydiowanie to powinno być realizowane z funduszu na rzecz usług powszechnych, tworzonego z opodatkowania operatorów usług publicznych.
Wymagania na urządzenia końcowe
Liberalizacja rynku, zgodnie z Dyrektywą Unii z 1992 roku, dotyczy również dostaw urządzeń końcowych. Realizacja tej dyrektywy przebiega stopniowo, co wynika m.in. z różnych wymagań na systemy pracujące w sieci. Możliwość korzystania z dostępu do sieci przez osoby niepełnosprawne jest uzależniona od dostępności na rynku odpowiednich urządzeń końcowych. Ze względu na nieduże ilości tych urządzeń, ich różnorodność oraz specyficzne wymagania istnieje obawa, że ich dostępność może być bardzo ograniczona, a ceny wygórowane. Jednak dostępność tych urządzeń można polepszyć jeśli przynajmniej część funkcji i wymagań wynikających z potrzeb osób niepełnosprawnych a przydatnych dla wszystkich byłaby uwzględniona w normalnych urządzeniach końcowych
Zestaw funkcji i rozwiązań , jakie powinno spełniać urządzenie końcowe obejmuje:
· wzmocnienie sygnału nadawanego i odbieranego w aparacie,
· sprzężenie indukcyjne z aparatem słuchowym,
· wskaźnik wizualny sygnałów tonowych,
· gniazdko dodatkowe na słuchawki,
· zewnętrzne gniazdko na mikrofon lub mikrotelefon,
· regulacja głośności i częstotliwości dzwonka,
· identyfikacja dotykowa przycisków,
· przyciski w kolorach kontrastowych,
· powiększone przyciski z wyczuwalnymi krawędziami na palec,
· powiększone cyfry,
· nie ślizgające nóżki itd.,
· funkcja głośnomówiąca
· funkcja tekstofonu - klawiatura
Wiele z tych funkcji jest bardzo przydatna dla wszystkich użytkowników i mogą być obowiązkowe w ogólnie dostępnych urządzeniach, inne zaś mogą być stosowane tylko na potrzeby określonych grup użytkowników.
Usługi dodatkowe
Dzięki rozwojowi i zastosowaniu techniki cyfrowej i transmisji światłowodowej w sieciach telekomunikacyjnych powstały możliwości świadczenia usług multimedialnych, Ukształtowała się perspektywa Społeczeństwa Informacyjnego ze wszelkimi tego konsekwencjami.
Polityka Unii Europejskiej zmierza w kierunku budowy Społeczeństwa Informacyjnego przy konsekwentnym dążeniu do zachowaniu równej dostępności jego narzędzi i zasobów dla wszystkich by uniknąć " społeczeństwa dwuwarstwowego" to znaczy bez podziału na tych, którzy mają dostęp do korzystania z wszelkich nowych możliwości usługowych telekomunikacji i informatyki oraz tych, którzy takich możliwości mogą być pozbawieni.
Należy podkreślić, że te możliwości nowych usług telekomunikacyjnych są bardzo interesujące i przydatne dla osób niepełnosprawnych. Trzeba więc zrobić wszystko by przeciwdziałać powstawaniu barier utrudniających i eliminujących te osoby z dostępu do nowoczesnych usług teleinformatycznych.
Istnieje kilka czynników, które mogą być powodem powstawania barier, a mianowicie względy techniczne, ekonomiczne oraz bariery wynikające z niesprawności użytkowników. Niesprawność jest najbardziej decydującym czynnikiem ograniczającym dostęp, lecz i to można pokonać.
Osoby niepełnosprawne z bardzo poważnym uszkodzeniem mowy i słuchu mogą komunikować się w sposób swobodny poprzez pocztę elektroniczną lub Internet.
Osoby niepełnosprawne, aby uzyskać dostęp do usług telekomunikacyjnych, które są gwarantowane dla innych osób, potrzebują często specjalnych urządzeń końcowych i rozwiązań wspomagających. Jednocześnie osoby niepełnosprawne często mają trudniejszą sytuację ekonomiczną, co ogranicza również ich dostęp do usług telekomunikacyjnych.
Zatem osoby o specjalnych potrzebach powinny otrzymywać od Państwa kompensatę, która pozwoliłaby przywrócić ich poziom życia do minimalnych norm obowiązujących w kraju.
II. Uwagi do projektu ustawy i do projektu rozporządzenia
Projekt nowej ustawy oraz odpowiednie rozporządzenie nie rozstrzygają w sposób jednoznaczny i wyczerpujący spraw dostępu do usług telekomunikacyjnych dla osób niepełnosprawnych.
2.1 Uwagi do projektu ustawy
Ad. art. 48
Zagadnienia związane z dostępem do usług telekomunikacyjnych dla osób niepełnosprawnych powinny wypływać w sposób naturalny w konsekwencji właściwego zdefiniowania doktryny usług powszechnych oraz precyzyjnie określonego zestawu usług podstawowych. Dostęp do tych usług powinien być powszechnym prawem obywatelskim. Powinno być stwierdzone, że usługi te wymagają subsydiowania wobec niektórych grup społecznych przy czym należy dążyć docelowo do tego, by subsydiowanie usług telekomunikacyjnych było skierowane bezpośrednio do osób uznanych za wymagające pomocy. Zatem konieczne jest ustalenie pojęcia osoby niepełnosprawnej w aspekcie zaspokojenia potrzeb wynikających z dostępności do usług telekomunikacyjnych.
Ust.1 art. 48
Brak definicji usługi powszechnej, brak precyzyjnego zestawu usług podstawowych. Przedstawiony zestaw usług to: pkt1 łączenie ze służbami niesienia pomocy, pkt 2 nieodpłatne udzielanie informacji o numerach abonentów, pkt 3 udogodnienia dla osób niepełnosprawnych – co to znaczy , ustawa nie precyzuje, pkt 4 dostarczenie abonentowi ( na żądanie ) wykazu wykonywanych usług. Nie jest to zestaw usług podstawowych wynikający z definicji usługi powszechnej. Dyrektywy Unii Europejskiej precyzyjnie określają te zagadnienia , a mianowicie:
usługa powszechna „jest to minimalny zestaw usług telekomunikacyjnych, o określonej jakości, które są dostępne dla wszystkich użytkowników, niezależnie od ich geograficznej lokalizacji, po przystępnej cenie”.
Proponowany minimalny zestaw tych usług podstawowych obejmuje:
· dostęp do publicznej sieci telefonicznej niezależnie od lokalizacji oraz dostęp do osiągalnych usług,
· możliwość przesłania rozmowy, faksu i danych w połączeniach krajowych i zagranicznych
· dostęp do spisu abonentów zarówno do książek telefonicznych, jak i spisów elektronicznych oraz do biur numerów,
· dostęp do aparatów publicznych poprzez zapewnienie odpowiedniej ich ilości i rozmieszczenia, bezpłatne połączenia bezpieczeństwa,
· zapewnienie odpowiednich środków aby zapewnić dostęp i osiągalność usług telefonicznych dla osób niepełnosprawnych i osób o specjalnych potrzebach.
Należy dążyć do tego by podobne sformułowania znalazły się w proponowanej ustawie
Ust 2 art. 48
Niezrozumiałe jest stwierdzenie w ostatnim zdaniu tego ustępu w odniesieniu do jego treści mówiącej o tym , że Minister określi w drodze rozporządzenia szczegółowe wymagania dotyczące świadczenia usług powszechnych.
Ust.3 art. 48
O jakich maksymalnych cenach może być mowa w odniesieniu do usług podanych w ust. 1 tego artykułu ?
Ad. Art. 52 ust. 2
Mówi się, że Minister może określić w drodze rozporządzenia szczegółowy zakres realizacji obowiązku dostępu osobom niepełnosprawnym do usług powszechnych świadczonych przez operatora. Słowa „może określić” należy zastąpić słowem „określi”.
Ad art. 58
W ustawie nie określono możliwości korzystania przez operatora z dopłat z Funduszu Usług Powszechnych na rzecz osób niepełnosprawnych. Sprawa ta powinna być jednoznacznie sprecyzowana .
2.2
Uwagi do projektu rozporządzenia
Dokument „ Rozporządzenie Ministra właściwego do spraw łączności z dnia
.....1999r. w sprawie określenia zakresu dostępu osób niepełnosprawnych do świadczonych
usług telekomunikacyjnych o charakterze powszechnym”.
Art. 52 ust. 2 mówi, że „ Minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, może określić ( czytaj- określi ) , w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązku usług, o którym mowa w ust. 1 ( obowiązku świadczenia usług powszechnych osobom niepełnosprawnym ), uwzględniając specyfikę potrzeb osób o różnych niesprawnościach.”
Jest to bardzo precyzyjne postawienie sprawy,, ponieważ odwołuje się do ministra zdrowia, do ministra zabezpieczenia społecznego ( czytaj- minister opieki społecznej oraz pełnomocnik do spraw osób niepełnosprawnych) oraz stwierdza się, że rozporządzenie uwzględni specyfikę osób o różnych niesprawnościach.
Wydawałoby się, że rozporządzenie obejmuje w sposób wyczerpujący i precyzyjny wszystkie sprawy nurtujące środowisko osób niepełnosprawnych (w tym osób starszych i chorych).
Niestety przedstawiony projekt rozporządzenia daleko odbiega od stwierdzeń ujętych w omówionym powyżej artykule ustawy.
Projekt rozporządzenia nie uwzględnia następujących spraw:
1. Brak definicji osoby niepełnosprawnej w aspekcie możliwości dostępu i korzystania z usług telekomunikacyjnych, stąd
2. Niewłaściwe zastosowanie ulg, które zostały ograniczone do osób niepełnosprawnych zakwalifikowanych do pierwszej grupy inwalidzkiej. Obecne przepisy prawne przewidują kwalifikację niesprawności według innych klasyfikacji, poza tym osoba niepełnosprawna zakwalifikowana do pierwszej grupy może być w pełni sprawna z punktu widzenia możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych. Sprawy te zostały w sposób wyczerpujący omówione we wstępie.
3. Rozporządzeniu powinno towarzyszyć uznanie urządzeń telekomunikacyjnych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych za sprzęt rehabilitacyjny. Sprzęt ten powinien być dotowany ze środków pomocy społecznej przeznaczonej dla osób niepełnosprawnych (np. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych). Ponadto wydaje się, że przy dobrej woli Ministerstwa Finansów i Głównego Urzędu Ceł, zachodzi możliwość odliczeń kosztów zakupu tego typu sprzętu od podstawy podatku dochodowego płaconego przez inwalidę oraz zmniejszenie odpowiedniej stawki podatku VAT i ulgi w taryfie celnej.
4. Powinna być uregulowana możliwość wykorzystania telekomunikacji do tworzenia stanowisk pracy na odległość, tzw telepraca dla osób niepełnosprawnych. Tworzenie jednak takich miejsc pracy wydaje się, że nie może być regulowane rozporządzeniem do ustawy o łączności. Należy jednak stworzyć możliwość tworzenia takich miejsc pracy poprzez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub poprzez stosowanie ulg inwestycyjnych w świetle obowiązujących przepisów podatkowych. Tworzenie miejsc „pracy na odległość” dla niepełnosprawnych ma ogromną wartość i znaczenie zarówno w aspekcie społecznym, jak i gospodarczym.
Uwagi szczegółowe
Par. 2
Definicję osoby niepełnosprawnej należy zmienić w aspekcie możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.
Par. 3
- Ust. 1 pkt 1 - proponuje się wprowadzić dodatkowy punkt mówiący o zwolnieniu od opłat z części jednostek licznikowych dla inwalidów słuchu, mowy i głuchoniewidomych używających z konieczności specjalnego telefonu, jak tekstofonu lub wideotelefonu. Korzystanie z takiego sprzętu jak tekstofony i wideotelefony powoduje wysokie wydatki, ponieważ przekazanie informacji wymaga dłuższego czasu – dwa do trzech razy- w stosunku do rozmowy normalnej. Proponujemy zwolnienie od opłaty 100 jednostek licznikowych w skali miesiąca.
- Ust. 1 pkt 4 proponuje się skreślić ppkt a), b), c) ponieważ zakres funkcji aparatu publicznego dostosowanego dla osób niepełnosprawnych podany jest w załączniku. Ponadto funkcje podane w pkt 4 nie dotyczą aparatu publicznego, a dotyczą aparatu specjalnego dla osób niesprawnych ruchowo, np. osób sparaliżowanych.
- Ust. 1 pkt 8 ( oznaczony pomyłkowo jako pkt 4 na str.2) po słowach osoby niepełnosprawne dodać słowo niewidome. Właśnie te osoby wymagaja by karta telefoniczna była odpowiednio oznaczona, by można było z niej korzystać,
- Ust. 2 pkt 1 zapis ten powinien być całkowicie zmieniony, gdyż nie odpowiada on definicji osoby niepełnosprawnej z punktu widzenia możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych
- Par. 4 należy dodać pkt o tworzeniu służb pośredniczących. Co prawda w pkt 2 mówi się o służbie pośredniczącej, ale trudno jest odgadnąć o co tu chodzi.
 |
|
Strona
powstała: 8.07.1998r. |