I znów, po dwóch latach w pawilonie „Kotłownia” Politechniki Krakowskiej, w samo południe 8 grudnia 2010 roku, tradycyjnie wybrzmiał Hejnał Mariacki ogłaszając otwarcie kolejnego Biennale. Gospodarz spotkania - prof. Wacław Celadyn, prorektor Uczelni - serdecznie powitał gości z twórcami na czele i podkreślił owocną, trwającą od lat współpracę. Z kolei Andrzej Gerlach, jeden z założycieli Fundacji wyraził żal, iż z powodu trudności organizacyjnych (w domyśle - finansowych) udało się sfinalizować imprezę nie jak zazwyczaj u progu lata, lecz dopiero późną jesienią, a w zasadzie po pierwszym surowym ataku zimy. Wpłynęło to na smutny fakt, że na Biennale wielu chętnych nie mogło do Krakowa przybyć. Bogdan Dąsal - pełnomocnik prezydenta miasta Krakowa przyznał sie, że od lat jest wiernym kibicem tej imprezy o wysokiej randze artystycznej, kulturotwórczej i integracyjnej.

    Wreszcie głos zabrał prof. Adam Wsiołkowski, rektor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, który przewodniczy Jury Biennale niemal od początku jego istnienia. Mówił z satysfakcją o wysokim i wyrównanym poziomie nadesłanych prac.  Nade wszystko zaś stwierdził, że sąd konkursowy miał niezwykle trudne zadanie, bowiem należało  spośród z górą 800 prac wybrać jedynie 80 - zaledwie co dziesiątą. Jedynie tyle można pomieścić na ścianach Galerii, choć na ekspozycję zasługiwało znacznie więcej... 

    Nadszedł kulminacyjny, przy tym najbardziej poruszający - zwłaszcza dla laureatów, punkt programu spotkania: ogłoszenie wyników oraz  wręczenie nagród i dyplomów honorowych. A potem zebrani zeszli do sali wystawowej, aby napawać się rzeczywiście niezwykle efektowną ekspozycją. Powstała ona przede wszystkim dzięki pracy twórczej uczestników Biennale, a także kompetencji i trudowi obu zespołów - Politechniki i Fundacji, które wystawę udatnie zaaranżowały. Dopełnieniem wrażeń artystycznych były ożywione rozmowy, wywiady z dumnymi laureatami, a także ...smaczne ciasteczka i napoje.

Webmasters: JK&JK